Taksim Mutlu Son

Taksim Mutlu SonYoo. Yalnızca bir kadın var. Şunu yakma Dill, ortalığı pis pis kokutacaksın!» Maycomb’daki ayın üzerinde bir karı olurdu. Masasına oturmuş da, saçını tarıyormuş gibi bir bayan… «Seni özleyeceğiz,» dedim. «Sanırım Bay Avery’i gözetlememiz gerek.» Bay Avery, bayan Henry Lafayette Dubose’un karşısındaki evde pansiyoner kalıyordu. Her pazar kilisede toplanan yardım parasında değişim yaratmanın dışında yaptığı tek şey, dokuza kadar verandada oturup hapşırmaktı. Bir gece de ilk ve son defa ortaya koyduğu bir beceresine tanık olduk. Bayan Rachel’in basamaklarından iniyorduk ki, Dill bizi durdurdu: «Aman tanrım, şuraya bakın!» Yolun karşısını gösteriyordu. İlkin sarmaşıklarla kaplı verandanın dışında hiçbir şey göremedik. Dikkatle bakmış olduğumızda yaprakların üzerinden yay benzer biçimde geçen bir suyun, sokak lambasının dibindeki sarı ışık lekesini nişan aldığını tarkettik.

Taksim Mutlu Son

Deposundan toprağa on metre var gibiydi. Jem, kötü nişancı’ dedi. Dill, ‘günde bir galon içiyordur’ diye ekledi. Bunu bir sidik yarışı izledi, ben bu uzaklık ve yetenek yarışmasının haricinde kalmıştım. Bu konuda yeteneğim yoktu. Dill esnedi, gerindi ve, «Bakın aklıma ne geldi, haydi yürüyüşe çıkalım,» dedi. «Bu işin içinde bir bit yeniği varmış gibi geldi bana. Maycomb’da kimse iş olsun diye yürümez. Nereye Dill?» Jem, «Ben varım,» dedi. Karşı çıktığımda da «Gelmek zorunda değilsin»i yapıştırdı. «Sen de gitmek zorunda değilsin. Unutma…» Jem eski yenilgilerin üstünde duracak adam değildi. Atticus’dan kapabildiği tek şey karşı sualşturma yöntemleriydi. «Scout, bir şey yapmayacağız ki… Işığa kadar gidip geleceğiz.» sessizce kaldırımdan yürüdük. Mahallelinin ağırlığı altında gıcırdayan salıncaklı koltuklarına, gece fısıltılarına kulak kabartıyorduk. Arada bir kulaklarımıza kadın Stephanie Crawford’un kahkahası geliyordu. «Eee?..» dedi Dill. «Peki. Sen niçin eve gitmiyorsun, Scout?» «Siz ne yapacaksınız?» Dill’le Jem yalnızca kırık panjurdan içeri bakacak, Boo’yu görmeye çalışacaklardı. Eğer onlarla gitmeyeceksem eve dönüp çenemi tutmalıydım. İşte o kadardı! «fakat niçin bu allahın cezası geceyi beklediniz?» Gece onları gizliyordu.

 

Atticus kitabına dalmış olur, dünyanın sonu gelse uyanmazdı. Boo Radley onları öldürürse tatili kaçırmamış olacaklardı;